ارکستر «نغمه ی باران» آثار استادان موسیقی ایرانی را اجرا کرد

ارکستر «نغمه ی باران» آثار استادان موسیقی ایرانی را اجرا کرد

این کنسرت، یکی از آخرین اجراهای شب ششم از سی و دومین جشنواره ی موسیقی فجر بود که در آن، قطعه هایی از آثار استادان بزرگ موسیقی ایرانی بازخوانی شد. در کنار این بازخوانی ها البته چند قطعه ی تازه هم اجرا شد.
در ارکستر «نغمه ی باران»، در کنار سازهای زهی، بادی – برنجی و کوبه یی، سازهای ایرانی نیز نغمه سرایی می کردند؛ هرچند در این میان صدای برخی از سازهای ایرانی هیچ گاه تا پایان اجرا به گوش نرسید، مانند دوعودی که صدایشان در میان همهمه ی دیگر سازها گم شده بود.
نخستین قطعه ی این کنسرت، آهنگ معروف «شوشتری برای ارکستر و ویلون» بود که استاد حسین دهلوی آن را بر اساس قطعه ای از ابوالحسن خان صبا ساخته است. تکنوازی ویلون این قطعه را دانیال جورابچی عهده دار بود.
پس از این قطعه، با اضافه شدن خواننده به گروه، ابتدا اُورتور «رقص گیسو»، ساخته ی آرمین تاج بخش با شعری از سعدی اجرا شد، سپس ارکستر قطعه ی «رقص گیسو» را که ساخته ی روانشاد استاد فریدون حافظی است، نواخت و امیرقاسمی روی آهنگ، شعر میر ناصر شفیعی را خواند.
قطعه ی بعدی این کنسرت باز هم یک اثر بی کلام بود؛ «کنسرتینو برای سنتور و ارکستر»، ساخته ی استاد حسین دهلوی با تنظیم مرحوم استاد فرامرز پایور. تکنوازی سنتور این قطعه را مسعود نجفی برعهده داشت.
در ادامه نیز باز خواننده روی صحنه آمد تا همراه یا ارکستر، «باران» را بخواند؛ اثری از کیوان ساکت روی شعر روانشاد استاد فریدون مشیری:
«باران،
بر خاک پاکت، زرینه ی تاکت، جان می بخشد
باران،
گل خنده زند باز، جان می شود آغاز
ای وطنم…».
سپس محمد محمدی هم روی صحنه آمد تا با ویلون خود، در ساز و آوازی که پیانوی کوشا کرمی نیز در آن شرکت داشت، آوازِ علی امیرقاسمی را جواب دهد. در این ساز و آواز، نوای ویلون ایرانی محمدی جوان بسیار به دل می نشست.
در پی این ساز و آواز، «رسوای دل»، اثر زیبای مرحوم استاد علی تجویدی با شعر استاد مرحوم رهی معیری، اجرا شد و پس از آن، خواننده و ارکستر، «شیدا» را اجرا کردند؛ اثری به آهنگسازی مسعود پیروی و شعر اسماعیل امینی.
در میان آثاری که دیشب اجرا شد، این تصنیف بیشترین همخوانی را با صدای خواننده داشت و چون این اثر متناسب با محدوده ی صدای ایرقاسمی نوشته شده بود، او نیز به خوبی توانست حق مطلب این آهنگ را ادا کند.
به هر روی، با این تصنیف، بخش نخست کنسرت ارکستر «نغمه ی باران» هم به پایان رسید.

** آغاز بخش دوم کنسرت با چهارگاه
در آغاز بخش دوم کنسرت، مهران امیدیان، تکنواز تار، در پیشانی ارکستر نشست تا سُلوی تار «راپسودی چهارگاه برای تار و ارکستر» را بزند؛ قطعه یی که آن را کیوان ساکت نوشته است.
«رِنگ اصفهان»، اثر ستاد موسی خان معروفی، قطعه ی بعدی بود. پس از آن «تنها منشین»، از استاد علی تجویدی اجرا شد؛ اثری جاودانه در بیات اصفهان که علیرضا افتخاری نیز آن را در آلبوم ماندگار «یاد استاد» به بهترین شکل ممکن بازخوانی کرده است.
آنچه در این اجرا بیش از هر چیز به چشم می آمد، این بود که به هیچ روی صدای چپ کوک خواننده برای اجرای چنین اثر پرفراز و فرودی مناسب نبود. از این رو بی مناسبت نیست که تأکید شود، هر صدایی نباید هر آهنگی را بخواند.
اجرای ساز و آواز دیگری با هنرنمایی محمد محمدی، تکنواز ویلون، بخش بعدی این کنسرت را رقم زد.
در ادامه نیز قطعه ی «به یاد آن گذشته» (از استاد حبیب الله بدیعی و شعر استاد رحیم معینی کرمانشاهی) و ترکیبی از «آیریلیق، کوچه لر و ساری گلین» اجرا شد.
پایان بخش این کنسرت نیز «خاک مهرآیین» بود، اثر علی اکبر قربانی با شعر اسماعیل فرزانه؛ این قطعه را سالار عقیلی خوانده است.

** در حاشیه:
کنسرت ارکستر «نغمه ی باران»، یکی از معدود اجراهای امسال جشنواره ی موسیقی فجر در تالار رودکی و وحدت بود که هیچ یک از مسئولان جشنواره به تماشای آن نیامد.
سی و دومین جشنواره ی موسیقی فجر، فردا (یکم بهمن ماه) در تالار وحدت به پایان می رسد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *